kAn ve GÜL_!

Lanet etme anam doğduğum güne,
Yaşamak hakkım olsa bile,
Bir zalim düşürdü beni bu hale,
Perişanım anam bırakmıyorlar.

İstermiydim soğuk dağda yatmayı,
Anaların yüreğine taş basmayı,
Veren utansın elime silahı,
Perişanım anam bırakmıyorlar.

Dost bildiklerim pusu da bekler,
Kaçmaya kalksam namluyu diker ,
Her gece bir zalim nöbet bekler,
Perişanım anam bırakmıyorlar.

Bir gün duyulur ölüm haberim,
Etrafa saçılır kanlı bedenim,
İbret olsun herkese benim kaderim,
Perişanım anam bırakmıyorlar.

Her gün biraz daha anlaşılıyor,
Çoğu pişman söyleyemiyor,
Ölüm soğuktur kaçamıyor,
Perişanım anam bırakmıyorlar.

Son sözüm sana, sana ağlama anam,
Bırak beni kendi derdime yanam,
Nazlı yara benden selam,
Perişanım anam bırakmıyorlar...


Yer : Hakkari – Şemdinli
Köprü tepe
Tarih : 1997
İsim : BARVAN (terörist)
Bilgi : çıkan çatışma da ölü olarak ele geçirilen BARVAN ismindeki kadın Terörist’ in üzerinden bu şiir çıkmıştır

Sensizliğe hükümlü bahar gecelerinde elimdeki içki kadehine bin umudu yükleyip yudum içiyorum. İçkiden değil özlemden sarhoşum ben. Başımın dönmesine aldırmıyorum, ama bu kalp ağrısı öldürecek beni..!

Yüreğimin yerinde kocaman bir taş var. Bunu taşımak kolay mı sanıyorsun? Bırakıp gidişlerine değil sitemim beni sensiz günlere mahkum etmene.

Öyle bir vurgun yedi ki yüreğim, ben artık iflah olmam geçse de zaman, sanmam ki geçsin bu yara. Bu yarayla da yaşar giderim ama ilacın sen olduğunu bildikten sonra sensiz olmayı kabullenemiyorum.

Kaybedilmiş günlerin güncesini tutmaktan bıktım anlıyor musun? Seni bekleyerek tüketilen günlerin hesabını yapamıyorum artık. Şimdi kaybedilmiş mevsimler başladı. Bir de buna nasıl dayanacak kalbim..?

Ben baharın bu sevdaya tanık olmasını isterdim. Bu kent de baharı beraber karşılamak isterdim seninle. Pencereyi açıp buram buram çiçek kokusunu çekmek, her bir güneşi ışığının tenimin gözeneklerinden geçip içime çıkışını hissetmek isterim.

Yinede adın eksilmiyor dilimden. Adını ezberletmediğim tali bir sokak bile kalmadı, bu kent de nereye gitsem seni de götürüyorum, seninle uyuyorum seninle uyanıyorum seninle kalkıp seninle oturuyorum. Varsın ve hep olacaksın her anımda..!

Ah! Nasıl özlemişim seni nasıl... alev alev yanıyor hasret içimde. Ben o yangını söndürecek bir damla su bulamamanın çaresizliği içerisindeyim.

Gelmelisin artık ki gitmeli bana başkalarından kalan ne varsa, bu yangını söndürmek için gelmelisin... Günün çekildiği bir saatte karanlığın aydınlığa bölündüğü, hüznün sevince dönüştüğü, siyahın beyaza tutulduğu bir saatte gelmelisin sevdanı da getirmelisin bana..!

Ancak o zaman bitecek bu işkence. Sensizlik günceleri toprağın altına gömülecek, bir daha çıkmamak üzere, SEVDAMIZ ertelenmeyecek. Çünkü bir aşkın deli gönüllüsüyüm ben. Yaktım gemileri bu sevdadan dönüşüm yok. Ben bu yolda yürüyorum geleceğin güne kadar yalnız, geldikten sonra birlikteyiz..!

Beni yalnız bırakmayacağını biliyorum. Ama gecikme... Bir sensiz ve kayıp bahara daha dayanabileceğimi sanmıyorum...

SENİ ÇOK ÖZLEDİM VE ANLATAMAYACAĞIM KADAR
SEVİYORUM..!

Gitgide alışıyorum sana hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz. Ellerin ellerimden uzaksa ne kadar güçsüzüm bilemezsin. Yanımda olduğun zamanlar sigara dumanı gibi damarlarıma yayılıyorsun. Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan. Alışkanlıklar daima korkutur beni düşün ki ben yaşamaya bile alışık değilim. Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır. Fakat şimdi sana alışıyorum, alıştıkça özlemim artıyor, daha da yoğunlaşıyor. Yalnız içimde garip bir korku var sana tüm alışmaktan değil seni kendime alıştırmaktan korkuyorum. Bir gün sana verdiklerimden güzelini daha değerlisini verememekten korkuyorum. Bir gün sana verdiklerimden değil ansızın ölmekten ve seni bana olan alışkanlığınla yapayalnız bırakmaktan korkuyorum. Oysaki her zaman ve günün her saatinde yanında olmalıyım senin. Bana alışmış olmaktan pişmanlık duyacağın bir dakika bile olmamalı. Bütün zamanlarını zamanlarımızla karıştırıp emsalsiz bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni. Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz. Her şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim... Bana alış demeyeceğim nasıl olsa alışacaksın bir gün, şimdi çirkinliğimle güzellikler bulan gözlerin o zaman en güzelini görecek bende. İlk defa sevilmenin ürpertileri içindeyim inan. Sevginle mukayese edebileceğim tek şeyi seni beni sevmende buldum. Ömrümde kimse bana sevmenin gerekliliğini öğretmedi. Kimseden sevgisini istemedim. Verdiler almadım, rencildim biri öğretmedi..!

Sevmek benim hakkım diyordum. Oysaki şimdi bir zamanlar hiç sevmemiş olduğumu kendi kendime biraz da utanarak itiraf ediyorum. Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum ve sevgim senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam kazanıyor sevgin olmasaydı yersiz bir cam parçasıydım. Sevginle bir aynayım. Bana bakanlar baştan başa seni görecek içimde. Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyormusun. Aynı kadehte karışmış iki içkiyiz, iki kelimeyiz birbirini tamamlayan her yerde iki olduğumuz için bir bütün haline geliyoruz durmadan.

Alışkanlığım devamlı sana çekiyor beni durup durup dudaklarını öpmek geliyor içimden saçlarını okşamak geliyor geceleri. Teninin dudaklarımda eridiğini hissediyorum. Boynunun en güzel yerini benden başkası bilemez artık. Bu oluş tamamlandığı anda yeryüzünde bizden güçlüsü olmayacak en mutlu olduğumuz yerde en güçlüde olacağız, seninle..!

BU BİR SONUN DEĞİL, BİR VAROLUŞUN;
BAŞLANGICI,

GEÇMİŞTEKİ TÜM ALIŞKANLIKLARIN,
BANA ALIŞMANI ÖNLEYEMEZ ARTIK...